2020: Η χειρότερη χρονιά μέχρι την επόμενη

Το 2020 είναι σίγουρα μια χρονιά που όλοι θα θυμόμαστε αλλά και θα συνδέουμε με αρνητικά συναισθήματα. 1.84 εκατομμύρια νεκροί, 85 εκατομμύρια κρούσματα παγκοσμίως και η χειρότερη ύφεση που έχει γνωρίσει ο πλανήτης από το κραχ του 1929. Η ανάγκη της αντιμετώπισης της πανδημίας οδήγησε επίσης σε πολιτικές σκληρότερου ή ηπιότερου λοκνταουν ανά τον κόσμο.

Στα οικονομικά και υγειονομικά προβλήματα προστίθενται και αυτά που έχουν να κάνουν με την μακροχρόνια διατάραξη της κοινωνικής ζωής. Δηλαδή αγχος, θυμός, φόβος, μελαγχολία κλπ. Ακόμα και αν η τσέπη κάποιου δεν έχει επηρεαστεί άμεσα ή δεν έχει χάσει κάποιο κοντινό του πρόσωπο η διαρκής απομόνωση και η αίσθηση ότι ζεις σε μια κοινωνία που βουλιάζει σίγουρα ρίχνει την ψυχολογία σου. Δεν χαρακτηρίζεται λοιπόν άδικα η χειρότερη χρονιά όλων των εποχών. Τουλάχιστον μέχρι την επόμενη χειρότερη χρονιά, γιατί τίποτα δεν μας εξασφαλίζει ότι το 2021 θα είναι καλύτερο παρά τις ελπίδες που έχει δημιουργήσει το εμβόλιο για τον κορονοϊο.

Η χώρα μας συγκεκριμένα δεν έχει «καταφέρει» μόνο να έχει από τις χειρότερες δυνατές επιδόσεις στους τομείς της οικονομίας και της υγειονομικής περίθαλψης. Αυτές έχουν συνδυαστεί με ένα από τα αυστηρότερα λοκνταουν, στην ουσία απαγόρευση κυκλοφορίας και συνάθροισης, παγκοσμίως. Πρακτικά το λοκνταουν είναι το μόνο ουσιαστικό μέτρο που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να μπορέσει να περιορίσει την εξάπλωση του ιου. Ακριβώς επειδή δεν θέλει να επενδύσει στην ενίσχυση της Υγείας, της Παιδείας και των ΜΜΜ.

Δεν είναι μόνο η ελληνική κυβέρνηση που τα έχει κάνει μούσκεμα με την πανδημία όμως. Πολλές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις και μάλιστα αρκετα πιο ανεπτυγμένων οικονομικά κρατων οπως των ΗΠΑ και της Αγγλίας χρησιμοποιούν μια αντίστοιχη με την ελληνική συνταγή. Φέρνοντας και παρόμοια αποτελέσματα. Η σχετική κρίση αποτελεσματικότητας του δυτικου φιλελεύθερου μοντέλου διακυβέρνησης δεν φέρνει από μόνη της την αμφισβητηση του κυριαρχου συστηματος εξουσιας και οικονομιας.

Οι άνθρωποι όταν είναι σε σύγχυση, η ζωή τους καταρρέει ή αισθάνονται φοβισμένοι και αδύναμοι δεν σημαίνει ότι απαραίτητα θα ριζοσπαστικοποηθούν ή θα αντιδράσουν διεκδικώντας μαζικα. Τουλάχιστον δεν σημαίνει ότι θα επικρατήσει αυτή η τάση. Ένα τμήμα του πληθυσμού μοιάζει να επιζητά την ύπαρξη μιας αυταρχικής συγκεντρωτικής εξουσίας που θα επιβάλει την κοινωνική τάξη και παράλληλα θα λύσει το πρόβλημα με μια σειρα χειρισμούς από τα πάνω. Με αυτό τον τρόπο αποτελεί την κοινωνική βάση όσων δημοσιολόγων εκφράζουν αντίστοιχες απόψεις και των κυβερνήσεων που εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές. Παρεμφερής τάσεις ίσως να υπάρχουν και σε κάποιους αριστερούς που μάλλον γοητεύονται από την αποτελεσματικότητα που έδειξε το κινεζικό κράτος στην αντιμετώπιση του κορονοϊού.

Απέναντι στην ανικανότητα της ελευθερης αγοράς να προστατέψει όχι μόνο την κοινωνία αλλά και την ίδια την αναπαραγωγή της η μόνη απάντηση μπορεί να είναι ο σοσιαλισμός. Όχι μόνο στην βάση της εξασφαλισης ενός ισχυρού συστήματος Υγεία, ή ενός κρατικού μονοπωλίου στην παραγωγή που θα εξασφαλίζει ενα μίνιμουμ πλαίσιο κοινωνικής ισότητας. Πρώτα από όλα σαν μια νέα πρωτότυπη μορφή δημοκρατικής διακυβέρνησης και αυτοδιεύθυνσης που θα διαφοροποιείται ριζικά από τα πρότυπα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν απλά προσπάθεια χτίσεις το καινούργιο με τα υλικα του παρελθόντος.

ergatiki_antipoliteusi

H Εργατική Αντιπολίτευση δρα, αγωνίζεται, μαθαίνει και ελπίζει στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

20 − nine =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.