Διαδηλώσεις και εξουσία

Οι διαδηλώσεις αποτελούν μέσο άθροισης όσων υποστηρίζουν μια πολιτική θέση. Οι ξεχωριστές μονάδες συνενώνονται στο δρόμο. Έτσι ασκούν πίεση με σκοπό να διεκδικήσουν ή να διαμαρτυρηθούν για κατι. Συχνά έχοντας και ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αιτημάτων το οποίο απαιτούν να εκπληρωθεί από κάποια εξουσία. Οικονομική ή πολιτική. Η πορεία επιδρά ψυχολογικά πρώτα από όλα στους συμμετέχοντες ενισχύοντας την συλλογική τους συνείδηση και δημιουργώντας αγωνιστική ανάταση. Αυτή που έχουμε νιώσει όλοι στα μεγάλα και μαχητικά συλλαλητήρια. Επίσης επηρεάζει την υπόλοιπη κοινωνία που παρακολουθεί. Συμβάλει έτσι στο να διαμορφώσει γνώμη και να υιοθετήσει τα αιτήματα της πορείας.

Είναι λογικό λοιπόν οι κρατούντες να θέλουν να περιορίσουν το δικαίωμα στις διαδηλώσεις. Ο νόμος που θα φέρει στην Βουλή η κυβέρνηση στηρίζεται σε αντίστοιχους που ήταν σε ισχύ την περίοδο της Χούντας. Αντίστοιχες κινήσεις έχουν γίνει και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. όπως η Γαλλία μετά την εμφάνιση των κίτρινων γιλέκων.

Η χώρα μας έχει μόλις βγει από μια δεκαετία που σημαδεύτηκε από απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου, σκληρά δημοσιονομικά μέτρα. Αλλά και μεγάλες διαδηλώσεις και πολύμορφα κινήματα. Το πολιτικό σύστημα κλονίστηκε αλλά ανταπεξήλθε επιστρατεύοντας τις εφεδρείες του. Εδώ και λίγους μήνες αρχίσαμε να βυθιζόμαστε σε μια νέα ύφεση που σίγουρα θα είναι μεγάλης έκτασης και δεν ξέρουμε ακόμα τι θα μας φέρει. Είναι πολύ πιθανό τον επόμενο χρόνο να έχουμε ένα νέο μνημόνιο. Αυτό σημαίνει νέες περικοπές και μέτρα στις πλάτες των ασθενέστερων. Ο συνδυασμός υγειονομικής και οικονομικής κρίσης δεν είναι απίθανο να δημιουργήσει νέα αυθόρμητα κινήματα.

Αυτά είναι που χτυπάει κατά κύριο λόγο ο συγκεκριμένος νόμος. Είναι πιο δύσκολο ένα διαδικτυακό κάλεσμα που εξελίσσεται σε διαδήλωση να έχει υπεύθυνο διαδήλωσης. Είναι πιο ευάλωτο στην δράση προβοκατόρων επειδή οι συγκεντρωμένοι είναι λιγότερο οργανωμένοι σε σχέση με το μπλοκ κάποιων συνδικάτων ή ενός κόμματος. Έχει πιο πολλές πιθανότητες να απαγορευτεί εν τη γενέση του επειδή δεν υπάρχει κάποιος πολιτικός χώρος που να το στηρίζει και να του προσφέρει πολιτική κάλυψη. Φυσικά δημιουργεί δυσκολίες και στις πορείες των μη αυθόρμητων κινημάτων.

Το κράτος είτε με “αριστερή” είτε με δεξιά διακυβέρνηση δεν χάνει ευκαιρία να δώσει τα διαπιστευτήριά του. Η καταστολή που ζήσαμε σε πλατείες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης εν μέσω καραντίνας είναι ενδεικτικό παράδειγμα. Οι απλοί εργαζόμενοι, οι πολίτες που αδικούνται, ως μονάδες είναι ανίσχυροι απέναντι σε ένα παντοδύναμο κράτος και στην αστική εξουσία που αυτό υπηρετεί. Κάθε λίγα χρόνια καλούνται να διαλέξουν κάποιους πολιτικούς που θα αναλάβουν να τους εκπροσωπήσουν. Αυτοί οι εκπρόσωποι όμως δεν είναι υποχρεωμένοι να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους ούτε και να λογοδοτήσουν στον λαό που εξέλεξε μέχρι την ώρα της επόμενης εκλογής. 

Οι συλλογικοί αγώνες είναι το βασικό μέσο πίεσης που έχουμε απέναντι σε κάθε εξουσία. Για αυτό πρέπει να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας να διαδηλώνουμε χωρίς τους περιορισμούς που θέλει να επιβάλει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Αυτό είναι κάτι που αφορά όλους τους πολίτες. Ακόμα και αυτούς που δεν συμφωνούν με τις πορείες. Γιατί κάποια στιγμή μπορεί να θελήσουν να διαδηλώσουν. Πρέπει λοιπόν τότε να μπορούν να το κάνουν.

ergatiki_antipoliteusi

H Εργατική Αντιπολίτευση δρα, αγωνίζεται, μαθαίνει και ελπίζει στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

5 + eighteen =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.