Γιατί να επιλέξει κάποιος τον θάνατο;

Τον πρώτο νεκρό απεργό πείνας κρατούμενο είναι πιθανό να έχει η Ελλάδα σε λίγες μέρες ή ώρες. Η απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα διανύει την 49η ημέρα της και από την Δευτερα 22/2 έχει προχωρήσει μάλιστα και σε απεργία δίψας. Αίτημά του είναι να τηρηθεί ο νόμος. Να μεταφερθεί δηλαδη στις φυλακές Κορυδαλλού, αντί για τις φυλακές Δομοκού που βρίσκεται τώρα, μετά την απομάκρυνσή του από τις αγροτικές φυλακές μετά τον σχετικό φωτογραφικό νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση της ΝΔ.

Καταρχάς μπαίνει το ερώτημα. Είναι δίκαιο και νόμιμο το αίτημα του Δημήτρη Κουφοντίνα; Η απάντηση είναι ναι. Βάση νόμου θα έπρεπε να είχε μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Στην συνέχεια μπαίνει το δεύτερο ερώτημα. Γιατί να επιλέξει κάποιος τον θάνατο για κάτι τέτοιο; Και αυτό το δεύτερο ερώτημα έχει δύο αποδέκτες. Τον ίδιο τον απεργό πείνας αλλά και την κυβέρνηση της ΝΔ. Γιατί η απόφαση του ενδεχόμενου θάνατου βαραίνει και τις δύο πλευρές.

Οι απεργοί πείνας επιλέγοντας την πρακτική της απεργίας πείνας, δηλαδή το θάνατο, ως μέσο του αγώνα τους, αντιστέκονται μέσω της πολιτικής διαχείρισης των σωμάτων τους. Επίσης μέσω της κοινοποίησης της πράξης τους από τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο και τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης αποσκοπούν στην κινητοποίηση του κόσμου για την υλοποίηση των αιτημάτων τους και την προώθηση μιας κοινωνικής και πολιτικής ατζέντας. Είναι ξεκάθαρο πως στην συγκεκριμένη περίπτωση σκοπός είναι να υποχωρήσει η πιο αυταρχική κυβέρνηση που έχει γνωρίσει η μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Η ΝΔ όμως από την πλευρά της γιατί δεν υποχωρεί; Γιατί για μια πράξη τόσο ασήμαντη για το κράτος όπως η μεταφορά ενός κρατούμενου από μια φυλακή σε μια άλλη να διχάσει για άλλη μια φορά την ελληνική κοινωνία. Επίσης ρισκάρει την αναβίωση μιας πρακτικής η οποία μοιάζει να έχει κλείσει για τα καλά. Δηλαδή των αριστερών τρομοκρατικών οργανώσεων. Όταν εξαναγκάζεις έναν αριστερό τρομοκράτη να πεθάνει στην φυλακή για να υπερασπιστεί τα δίκαια δικαιώματά του σαν κρατούμενος τότε τον αγιοποιείς στα μάτια ενός κοινού. Και αυτό είναι κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε επίδοξους μιμητές.

Αρκεί το επιχείρημα ότι ο κρατούμενος είχε δολοφονήσει έναν πολύ στενό συγγενή του πρωθυπουργού όπως επικαλούνται αρκετοί. Ίσως αυτό να παίζει έναν ρόλο. Μάλλον όμως δεν είναι αρκετό. Όλοι οι πολιτικοί μπορούν να βάζουν τα συναισθήματά τους στην άκρη όταν έρχεται η ώρα των αποφάσεων. Οπότε οι σκοποί της κυβέρνησης δεν είναι μόνο ρεβανσιστικοί. Ειδικά αν προσέξουμε πως κινείται και σε άλλα ανοιχτά μέτωπα που έχει. Όπως το θέμα της πανεπιστημιακής αστυνομίας. 

Δεν υπάρχει το παραμικρό πολιτιακό όφελος για την κράτος από την απεργία πείνας και έναν ενδεχόμενο θάνατο του Δημήτρη Κουφοντίνα. Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με μία δεξιά κυβέρνηση που μοιάζει να επενδύει στην πόλωση και να επιδιώκει την κοινωνική σύγκρουση. Και μάλιστα γύρω από το ιδεολογικό υπερσυντηρητικό πρόσημο του νόμου και της τάξης. Όχι δηλαδή με αφορμή μια κίνηση που να έχει κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα. Που να αφορά μια μεταρύθμιση στην οικονομία πχ ή αλλαγές στο κράτος κλπ.

Φυσικά η ΝΔ θέλει να ικανοποιήσει το ακροδεξιό κοινό και την αντίστοιχη πτέρυγα της (Πλεύρης, Βορίδης, Γεωργιάδης κλπ). Ενδεχομένως και να ευελπιστεί μάλιστα στην εμφάνιση μιας νέας χαμηλής έντασης αντιπαράθεση με κάποιες ομάδες της άκρας αριστεράς και της αναρχίας που θα αποφασίσουν να υιοθετήσουν πρακτικές ένοπλης αντιπαράθεσης με το κράτος και τους μηχανισμούς του. Ώστε να μπορεί να τροφοδοτεί το κοινό της με προπαγάνδα αντιμετώπισης της δήθεν ανομίας και αταξίας. Ενώ την ίδια στιγμή η κουβέντα θα απομακρύνεται από την Δημόσια Υγεία, την Οικονομία, την Εξωτερική Πολιτική όπου οι επιδόσεις της είναι μάλλον τραγικές. Και παράλληλα μάλιστα θα προσπαθεί να πιέσει τα αριστερά κοινοβουλευτικά κόμματα συνδέοντάς τα με τους τρομοκράτες.

Το να μην πεθάνει λοιπόν ο Δημήτρης Κουφοντίνας δεν είναι απλά χρέος μας απέναντι στην υπεράσπιση της Δημοκρατίας, της Ισονομίας και του κράτους Δικαίου. Είναι και πολιτικό καθήκον να εμποδιστεί η ατζέντα μιας αδίστακτης εξουσίας που προσπαθεί να κρατηθεί πάση θυσία στην θέση της. Γιατί ένα κράτος που μπορεί να κάμπτει τον νόμο κατά το δοκούν για να πετυχαίνει συγκυριακά πολιτικά οφέλη κάποια στιγμή μπορεί να στραφεί ενάντια στον καθένα μας. Και μάλλον ήδη το κάνει.

ergatiki_antipoliteusi

H Εργατική Αντιπολίτευση δρα, αγωνίζεται, μαθαίνει και ελπίζει στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

nineteen + seventeen =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.