Σε αμφίβολη μάχη

Λόγω των μέτρων περιορισμού μετακινήσεων η μεγάλη πλειοψηφία έχει πολύ ελεύθερο χρόνο. Αυτό θα μπορούσε να είναι αφορμή για να διαβάσουμε κάποιο βιβλίο αντί να περνάμε όλο τον χρόνο μας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Μια τέτοια πρόταση είναι το “Σε αμφίβολη μάχη”, ένα από τα όχι τόσο γνωστά βιβλία του Τζων Στάινμπεκ.

Όπως και πολλά άλλα από τα βιβλία του ίδιου συγγραφέα η πλοκή εκτυλίσσεται κατά κύριο λόγο στην εύφορη κοιλάδα της Σαλίνας στην οποία ο ίδιος γεννήθηκε. Εκεί 900 εργάτες που μαζεύουν μήλα ξεσηκώνονται “σε αμφίβολη μάχη” ενάντια στους κτηματίες που θέλουν να περικόψουν τα μεροκαματα τους. Το σύνολο αυτό των ανθρώπων μέσα στην φωτιά της σύγκρουσης αποκτά την δική του δύναμη, κατά πολύ ισχυρότερη από τα άτομα που το αποτελούν και πολύ πιο απειλητική. Η απεργία καθοδηγείται από δύο μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Αμερικής (ΚΚΑ). Ό ένας από αυτούς, ο Τζιμ, είχε οργανωθεί στο ΚΚΑ λίγους μήνες πριν. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την συνέντευξη που έδωσε για να μπει στο κόμμα στις πρώτες σελίδες του βιβλίου.

 

“Όταν με ρίξανε στην φυλακή, υπήρχαν και άλλοι πέντε στο ίδιο κελί που τους είχαν πιάσει την ίδια μέρα – ένας Μεξικάνος, ένας νέγρος, ένας Εβραίος και δύο φτωχομπάσταρδοι Αμερικάνοι, όπως εγώ. Φυσικά μου μίλησαν, αλλά δεν ήταν αυτό. Ειχα διαβάσει πολύ περισσότερα απ’ ότι ήξεραν εκείνοι.

Κοίτα, στο σπίτι μου συνέχεια κάτι πολεμούσαμε, κυρίως την πείνα. Ο γέρος μου πολεμούσε τα αφεντικά. Εγώ το σχολείο. Πάντοτε όμως χάναμε. Από κάποια στιγμή και μετά μας έγινε βίωμα ότι θα ανήκουμε πάντα στου ηττημένους. Ο γέρος μου πολεμούσε σαν μια γάτα που την έχουν στριμώξει στη γωνία μια ντουζίνα σκυλιά. Αργά ή γρήγορα κάποιο σκυλί θα την σκότωνε. Κι όμως αυτός δεν εγκατέλειπε τον αγώνα. Καταλαβαίνεις πόσο ανέλπιδη ήταν η μάχη του; Μέσα σ’ αυτό το κλίμα το στερημένο από κάθε ελπίδα μεγάλωσα κ’εγώ.

Στο σπίτι που ζούσαμε βασίλευε η οργή. Μια οργή που αιωρούνταν σαν κάπνα. Αυτή η καταπιεσμένη οργή για το αφεντικό, τον επιστάτη, τον μπακάλη που σου κόβει την πίστωση. Ήταν μια οργή που σου γύριζε τ’ άντερα, αλλά που δεν μπορούσες να καταπολεμήσεις.

Να που το πάω: Σ’εκείνο το κελί βρίσκονταν πέντε άνθρωποι μεγαλωμένοι κάτω απ’τις ίδιες συνθήκες μ’εμένα. Μερικοί ίσως και σε ακόμη χειρότερες. Κ’ενώ υπήρχε η οργή μέσα τους, δεν ήταν η οργή που ήξερα εγώ. Δεν τα’ χαν με το αφεντικό ή το χασάπη. Τα ‘χαν μ’ολο το σύστημα των αφεντικών κι αυτό ήταν κάτι το διαφορετικό. Κι όχι μόνο αυτό, το καλύτερο ήταν ότι δεν τους έλειπε η ελπίδα. Ήταν ήσυχοι και δούλευαν, όμως κατά βάθος πίστευαν όλοι ότι κάποια μέρα η νίκη θα ‘ταν με το μέρους τους. Υπήρχε μια πραότητα πάνω τους.”

 

Παραπομπές

“Σε αμφίβολη μάχη”, Τζων Στάινμπεκ, εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος Α.Ε., σελ. 27-28

ergatiki_antipoliteusi

H Εργατική Αντιπολίτευση δρα, αγωνίζεται, μαθαίνει και ελπίζει στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

three + five =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.