Οι σαρδέλες, το αυθόρμητο και οι πρωτοπορίες

Η γέννηση του “Κινήματος της Σαρδέλας”

 

Τον Νοέμβρη του 2019 με αφορμή τις αυτοδιοικητικές εκλογές στην Ιταλία ο Σαλβίνι θα μιλουσε σε ένα κλειστό γήπεδο χωρητικότητας 5.570 θέσεων στην Μπολόνια. Μια παρέα 4 φίλων, Ματία Σαντόνι, Ρομπέρτο Μορότι, Τζούλια Τραπολόνι, Αντρέα Γκαρέφα, πήραν την διαδικτυακή πρωτοβουλία να προσπαθήσουν να συγκεντρώσουν περισσότερο κόσμο από το κοινό του Σαλβίνι στην πλατεία της Μπολόνια. Έβαλαν στόχο τα 6.000 άτομα, τελικά μαζεύτηκαν 15000. Σκοπός τους ήταν να μην κερδίσει η υποψήφια της Λέγκας του Βορρά την περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνια, παραδοσιακό προπύργιο της Αριστεράς, στην οποία ανήκει η Μπολόνια. Έτσι γεννήθηκε το “Κίνημα της Σαρδέλας”. Τον Νοέμβρη και τον Δεκέμβρη γίνονται συγκεντρώσεις ενάντια στις συγκεντρώσεις του Σαλβίνι σε πολλές ακόμα πόλεις 6.000 διαδηλωτές στην Μόντενα, 25.000 στο Μιλάνο, 40.000 στην Φλωρεντία 30.000 στην Ρώμη κ.α. Αρχικά η Λίγκα κυκλοφόρησε αφίσες στο διαδίκτυο με μια γάτα που έτρωγε σαρδέλες. Μπροστά στον κίνδυνο αυτή η κίνηση να στραφεί εναντίον της όμως προχώρησε σε πολιτική αντιπαράθεση. Γεγονός είναι ότι η δημοφιλία της Λίγκας έχει πέσει τους τελευταίους 3 μήνες από το 33% στο 31%, ενώ ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος (PD) στην Εμίλια Ρομάνια κέρδισε με ποσοστό 51,4% (ανεβασμένο κατά 2,4%) την υποψήφια της Δεξιάς (43,7% με άνοδο 11%) μέσα σε κλίμα μεγάλης πόλωσης. Ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η συμμετοχή ανέβηκε κατά 29.9%, κάτι το οποίο αποδίδεται και στις “Σαρδέλες”. Στην Καλαβρία βέβαια η συμμαχία της δεξιάς-ακροδεξιάς θριάμβευσε ενάντια στον υποψήφιο του PD ακολουθώντας το γενικότερο κλίμα ανόδου της στα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης που η αριστερά στην Ιταλία είχε μεγάλη παράδοση.

 

Πολιτικές κατευθύνσεις, πρακτικές, δράσεις

 

Μέχρι σήμερα οι “Σαρδέλες” έχουν πραγματοποιήσει μαζικές διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις σε πάνω από 90 πόλεις της Ιταλίας ενώ τα γκάλοπ δείχνουν ότι ένα 39% του πληθυσμού της Ιταλίας τις συμπαθεί ή ταυτίζεται μαζί τους.

 

“Σαρδέλες” διαδήλωση στην Φλωρεντία, Δεκέμβρης 2019

 

Στο αρχικό πολιτικό τους μανιφέστο αναφέρουν:

«Καμία σημαία, κανένα κόμμα, καμία βρισιά. Δημιούργησε τη σαρδέλα σου και πάρε μέρος στην πρώτη ιχθυακή επανάσταση στην ιστορία».

«Η ίδια η μορφή του κόμματος θα αποτελούσε προσβολή σε ό,τι αφορά τη δυνατή εξέλιξη του κινήματός μας. Όχι επειδή τα κόμματα έχουν κάτι το λανθασμένο, αλλά λόγω του ότι προερχόμαστε από ένα καζάνι στο οποίο δεν θέλουμε να επιστρέψουμε».

Όταν στην συγκέντρωση της Φλωρεντίας μέλη του τοπικού Λαϊκού Αυτοδιαχειριζόμενου Κέντρου άνοιξαν μια κόκκινη σημαία στην συγκέντρωση, έγιναν δέκτες αποδοκιμασιών και τελικά την μάζεψαν.

Πριν 2 εβδομάδες οι σαρδέλες πραγματοποίησαν διαδήλωση στην Ρώμη με κύριο αίτημα την αλλαγή του νόμου περί μετανάστευσης και έχοντας ετοιμάσει μάλιστα γραπτή πρόταση για το πως πρέπει να αλλάξει ο νόμος. Παράλληλα ασκούν δριμεία κριτική στο κίνημα Πέντε Αστέρων και στον πρώην ηγέτη του, Λουίτζι Ντι Μάιο, τον οποίο και κατηγορούν ότι «αντί να ασχολείται με τα σοβαρά θέματα της χώρας, συνεχίζει να βγάζει σέλφι».

Στην Νάπολη εμφανίστηκαν οι «Μαύρες Σαρδέλες». Εδώ βλέπουμε την έντονη αναφορά που έχουν στους πρόσφυγες μετανάστες. Δηλώνουν τα παρακάτω:

«Για πολύ καιρό – λένε – οι φωνές μας έχουν καταδικαστεί στη σιωπή, τα δικαιώματά μας έχουν καταπατηθεί και τα όνειρά μας για ευτυχία έχουν πνιγεί στη θάλασσα των διακρίσεων και του μίσους, του εκβιασμού και της κολύμβησης στην ανοιχτή θάλασσα».

«Είμαστε οι μαύρες σαρδέλες, μας βρίσκετε παντού ήδη, αλλά συχνά δεν μας βλέπετε: σερβίρουμε το φαγητό στο τραπέζι σας, εκεί που εργαζόμαστε χωρίς σύμβαση, στην ύπαιθρο, φροντίζουμε τους αγαπημένους σας, είμαστε σαρδέλες και δεν θέλουμε να είμαστε πια αόρατες, δεν είμαστε πια σιωπηλοί».

 

Συμπεράσματα

Όλα αυτά μας δείχνουν τα όρια που έχει το αυθόρμητο, και φυσικά και τα όρια της δυναμικής του συγκεκριμένου κινήματος που σε καμιά περίπτωση δεν κλονίζει ουσιαστικά την πολιτική πρωτοκαθεδρία της δεξιάς και της ακροδεξιάς στην Ιταλία. Δηλάδή ενώ οι συμμετέχοντες στις “Σαρδέλες” αντιλαμβάνονται ότι η συντηρητική στροφή στο Ιταλικό πολιτικό σκηνικό είναι αντιλαϊκή και πρέπει να της εναντιωθούν, αδυνατούν να προτείνουν συνολική/πολιτική λύση. Δεν αντιλαμβάνονται καν ότι αυτή μπορεί να δωθεί μόνο από ένα πολιτικό κόμμα. Επίσης αρχικά τουλάχιστον μοιάζουν να επικεντρώνονται σε ζητήματα πολιτικών ελευθεριών και όχι βελτίωσης του επιπέδου ζωής και αγωνιστικών διεκδικήσεων προς αυτή την κατεύθυνση. Για αυτό κατά πλειοψηφία εγκλωβίζονται στην λογική του μικρότερου κακού. Δηλαδή στο PD που έσπευσε να τις “αγκαλιάσει” για να ψηφοθηρίσει. Το βασικό πρόβλημα του μικρότερου κακού όμως είναι ότι με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στο μεγαλύτερο κακό λόγω της απογοήτευσης που θα σκορπίσει όταν δεν θα κατορθώσει να παίξει τον ρόλο που ήλπιζαν οι λαϊκές μάζες που το στήριξαν. Αυτό ανεξάρτητα από τις διαφορές που έχει από το “μεγαλύτερο κακό” και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι δύο κεντρικοί πόλοι του αστικού συστήματος είναι ταυτόσημοι σε κάθε ιστορική περίοδο.

Η επόμενη μέρα για τους εργαζόμενους στην Ιταλία της ΕΕ και του καπιταλισμού σίγουρα θα είναι αντιλαϊκή. Ο μόνος τρόπος να υπάρξουν ουσιαστικές παραχωρήσεις είναι η πίεση των λαϊκών αγώνων και ένα κίνημα που θα αμφισβητεί την κυριαρχία της αστικής τάξης άρα θα την αναγκάσει να κάνεις κάποιες υποχωρήσεις φοβούμενη για την πολιτική της εξουσία. Αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνουν όλοι όσοι αυτοαποκαλούνται μαρξιστές-λενινιστές. Το πως αυτό γίνεται πράξη σε ένα δεδομένο πολιτικό σκηνικό όμως είναι το ζητούμενο. Το καθήκον της πραγματικής πολιτικής πρωτοπορίας λοιπόν είναι να μπορέσει να κάνει της κατάλληλες κινήσεις ώστε να αξιοποιήσει την όποια δυναμική έχει το κάθε κίνημα προς όφελος της πολιτικής επιρροής της και της επαναστατικής προοπτικής. Να αξιοποιήσει τα όποια ρήγματα στο αστικό πολιτικό σύστημα και να τα διευρύνει. Στον βαθμό που γίνεται, με βάση τις δυνάμεις που έχει φυσικά, ανάλογα την δυναμική του κάθε αγώνα/κινήματος.

Αν σε πρώτη φάση οι “Σαρδέλες” δεν δέχονται οργανωμένα κόμματα ή συνδικάτα στις συγκεντρώσεις τους οι Ιταλοί κομμουνιστές έχουν καθήκον να συμμετέχουν ως μονάδες και να προσπαθούν να κάνουν την ζύμωση που μπορούν, όχι φυσικά να υποκλιθούν άκριτα στο αυθόρμητο. Ο γραμματέας του εκεί ΚΚ έπρεπε να βγει και να στηρίξει το κίνημα και παράλληλα να κάνει μια συντροφική κριτική για τις πολιτικές του ελλείψεις. Οι καταγγελίες περί “στημένων” κινημάτων και low cost του PD με αφορμή την προσχώρηση ενός από τους ηγέτες τους στο PD μάλλον στρέφουν τον κόσμο του κινήματος στο PD και ποντάρουν στην δικαίωση/ενίσχυση του ΚΚΙ μετά την εκτόνωση/πλήρη ενσωμάτωση του. Κανείς από τις “Σαρδέλες” δεν θα δήλωνε υποστηρικτής του ΚΚΙ ενώ αυτό απλά τις καταγγέλει. Θα είχε ενδιαφέρον βέβαια να δούμε τι θα έλεγε ο Rizzo σε μια τέτοια περίπτωση. Παρεπιπτόντως το ΚΚΙ στις περιφεριακές εκλογές της Εμίλια Ρομάνα συγκέντρωσε το πενιχρό 0.44% χωρίς να εκλέξει ούτε έναν σύμβουλο.

Προφανώς οι Ιταλοί Κομμουνιστές δεν έχουν βγάλει κανένα συμπέρασμα από την πανωλεθρία της ελληνικής κομμουνιστικής/αντικαπιταλιστικής αριστεράς τα χρόνια των μνημονίων και τα διδάγματα της Γαλλίας. Είναι άραγε άσχετη η κινητοποίηση των κίτρινων γιλέκων στην Γαλλία μπροστά στις τελευταίες απεργίες και η πολιτικοποίηση/ριζοσπαστικοποίηση των πολιτικών τους ντοκουμέντων με την παρέμβαση της εκεί αριστεράς στο συγκεκριμένο κίνημα (Ανυπότακτη Γαλλία, Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα, συνδικαλιστές της CGT)? Σε αυτό όμως θα αναφερθούμε σε κάποιο άλλο άρθρο.

 

Παραπομπές:

Το «κίνημα της Σαρδέλας» στην Ιταλία, Ξεκίνημα, Τάκης Γιαννόπουλος

ergatiki_antipoliteusi

H Εργατική Αντιπολίτευση δρα, αγωνίζεται, μαθαίνει και ελπίζει στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

nineteen + ten =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.