Σκάνδαλα και πολιτική

Η εκμετάλλευση μιας θεσμικής θέσης για προσωπικό πλουτισμό σε βάρος του κοινωνικού συνόλου είναι ένα από τα χειρότερα είδη παρανομίας. Ακριβώς επειδή ο θύτης εκμεταλεύεται την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του για να τους ζημιώσει για δικό του όφελος. Είναι επίσης και ένα συχνό είδος εγκλήματος. Όπως είναι ιστορικά αποδεδειγμένο τέτοια φαινόμενα υπήρχαν σε εκτεταμένο βαθμό και στις κοινωνίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Στον καπιταλισμό όμως συνδέονται με την λειτουργία της ελεύθερης αγοράς.

Οι ιδιωτικές εταιρείες που κυνηγούν το μέγιστο δυνατό κέρδος συμμετέχουν σε κρατικούς διαγωνισμούς για να αναλάβουν την υλοποίηση κρατικών έργων. Για να κερδίσουν τον διαγωνισμό χρηματίζουν κάποια πολιτικά ή διοικητικά κρατικά στελέχη. Στην συνέχεια φροντίζουν να αναπληρώσουν το ποσό που έδωσαν από την υπερκοστολόγηση του έργου. Ο χαμένος είναι το κρατικό ταμείο το οποίο αποτελείται από χρήματα των φορολογούμενων. Συχνά περισσότερες από μία εταιρείες που συμμετέχουν σε έναν διαγωνισμό δωροδοκούν για να τον κερδίσουν. Όταν ο διαγωνισμός πηγαίνει στον ανταγωνιστή τους μπορεί μάλιστα να προσπαθήσουν να τον προσβάλλουν δικαστικά ανεξάρτητα από το γεγονός ότι έπαιξαν και οι δύο το ίδιο βρώμικο παιχνίδι. 

Μια περίπτωση σκανδάλου που απασχολεί αρκετά την ελληνική κοινωνία είναι αυτό που σχετίζεται με τον φαρμακευτικό κολοσσό Novartis. Πριν από λίγες ημέρες η επιτροπή κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ έκλεισε την συγκεκριμένη υπόθεση στις ΗΠΑ με εξωδικαστικό συμβιβασμό. Η εταιρεία θα καταβάλει στο αμερικανικό δημόσιο 346 εκατομμύρια δολάρια. Σύμφωνα με την ανακοίνωση που εκδόθηκε:

«Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι οι τοπικές θυγατρικές ή οι θυγατρικές της Novartis ή της πρώην θυγατρικής της Alcon Inc. συμμετέχουν σε σχέδια για την πραγματοποίηση καταχρηστικών πληρωμών ή την παροχή προνομίων σε δημόσιους και ιδιωτικούς παρόχους υγείας στη Νότια Κορέα, το Βιετνάμ και την Ελλάδα σε αντάλλαγμα τη συνταγογράφηση ή τη χρήση προϊόντων Novartis ή  Alcon. Σύμφωνα με τη διαταγή, αυτά τα σχέδια πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 2012 και 2016 και ήταν γνωστά μεταξύ ορισμένων διαχειριστών των τοπικών θυγατρικών ή συνεργατών.»

Καταρχάς οι εξωδικαστικοί συμβιβασμοί σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματοποιούνται όταν οι ένοχοι δεν θέλουν να αποκαλυφθούν συγκεκριμένα στοιχεία και ονόματα. Άρα είναι ένας τρόπος να κλείσει το θέμα χωρίς να χρειαστεί να εκτεθούν περαιτέρω οι εμπλεκόμενοι. Βάση και της συγκεκριμένης ανακοίνωσης είναι μάλλον προφανές ότι υπάρχουν στοιχεία για χρηματισμούς και στην περίπτωση της Ελλάδας. Βέβαια το ποιοί ακριβώς και με ποιόν τρόπο ενεπλακησαν μόνο η δικαστική έρευνα μπορεί να το δείξει.

Δεδομένου ότι το σκάνδαλο αφορά την περίοδο διακυβέρνησης της Ν.Δ. στην Ελλάδα έχει γίνει σημαία της αντιπαράθεσης του ΣΥΡΙΖΑ με το συγκεκριμένο κόμμα. Τμήματα της αριστεράς εκφράζουν μια θέση που υπερπροβάλει την υπαρκτή σχέση του καπιταλισμού με τα σκάνδαλα θεωρώντας το προσπάθεια αποπροσανατολισμού από τα ουσιαστικά ζητήματα. Η θέση αυτή αν και σε ένα γενικό θεωρητικό επίπεδο είναι σωστή μάλλον αποφεύγει την πολιτική ουσία του ζητήματος.

Αν υπάρχει σκάνδαλο που από ότι φαίνεται υπάρχει οι ένοχοι μπορεί είτε να καταδικαστούν είτε να ξεφύγουν. Μια τέτοια καταδίκη δεν θα μεταμόρφωνε την κοινωνία μας την άλλη μέρα. Θα αποτελούσε όμως ένα θετικό αποτέλεσμα που θα αποδείκνυε ότι οι διεφθαρμένοι δεν ξεγλυστρούν πάντα. Θα λειτουργούσε ίσως αποτρεπτικά για τους επόμενους και θα ενίσχυε το κρατικό δημόσιο με μια αποζημίωση που μαλλον θα εκδικαζόταν για την εταιρεία. Επίσης θα βοηθούσε στην πολιτική ενίσχυση της αριστεράς δεδομένης της υπαρκτής οργής που υπάρχει για το συγκεκριμένο ζήτημα. Θα μπορούσε μάλιστα να συνδυαστεί με προτάσεις για θεσμικές αλλαγές που θα βοηθούσαν στον περιορισμό τέτοιων φαινομένων. Π.χ. κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, αλλαγές στον τρόπο εκχώρησης κρατικών διαγωνισμών κ.α.

Άλλωστε σε αυτές τις περιπτώσεις σημασία έχει και η πολιτική πίεση που ασκείται στην κυβέρνηση ώστε να προχωρήσει στην εκδίκαση της υπόθεσης. Δεδομένου ότι την εκθέτει και εμπλέκει ίσως μέλη της. Επίσης οι απειλές του υπουργού Άδωνη Γεωργιάδη προς δημοσιογράφο και η δήλωσή του ότι η εισαγγελέας που ερευνά την υπόθεση πρέπει να μπει στην φυλακή αποτελούν από μόνες τους πρόβλημα. Ανεξάρτητα από το αν τελικά είναι μπλεγμένος στο σκάνδαλο ή όχι.

 

Υποσημείωση:

Σε μια αντίστοιχη περίπτωση στις 11/8/1931 ο Ριζοσπάστης ήταν η εφημερίδα που αποκάλυψε ένα άλλου είδους σκάνδαλο του υπουργού Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Βενιζέλου, Αβραάμ. Για αυτή του την ενέργεια μάλιστα καταδικάστηκε και αναγκάστηκε να κλείσει στις 31/8/1931. Την επόμενη μέρα εκδόθηκε με το τίτλο Νέος Ριζοσπάστης. Το άρθρο μάλιστα υπέγραφε ο τότε δημοσιογράοφος της εφημερίδας Θανάσης Κλάρας, πραγματικό όνομα του Άρη Βελουχιώτη.

ergatiki_antipoliteusi

H Εργατική Αντιπολίτευση δρα, αγωνίζεται, μαθαίνει και ελπίζει στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

4 + 12 =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.