Αλληλεγγύη και αντίσταση την εποχή της καραντίνας

Εδώ και μια εβδομάδα περίπου είμαστε σε καθεστώς απαγόρευσης μετακινήσεων στην Ελλάδα. Η απαγόρευση συναθροίσεων έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται πάνω από δύο εβδομάδες. Ο πληθυσμός στην Ελλάδα μοιάζει σε γενικές γραμμές να τηρεί τα μέτρα και να τα αποδέχεται. Ίσως σε αυτό να έχει συμβάλλει και το παράδειγμα της γειτονικής Ιταλίας που η εξάπλωση του κορονοϊού έχει στοιχίσει 10.023 νεκρούς και 92.472 κρούσματα και λειτουργεί σαν φόβητρο ενώ από την άλλη μέχρι τώρα στην χώρα μας η κατάσταση είναι υγειονομικά ελεγχόμενη παρά τις ελλείψεις και τα προβλήματα. Η καραντίνα όμως εκτός από συνέπειες στον περιορισμό των μετακινήσεων και κατ’ επέκταση στην κοινωνική μας ζωή έχει οδηγήσει και σε βαρύτατες συνέπειες στα εισοδήματα ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού.

Ο ΟΑΣΑ εκτιμά ότι οι δυσκολίες που δημιουργούνται στην οικονομία λόγω των περιοριστικών μέτρων θα δημιουργήσουν πτώση του ΑΕΠ κατά 2% για κάθε μήνα εφαρμογής τους. Αντικειμενικά οι επιχειρήσεις που σχετίζονται με την εστίαση, τον τουρισμό, το λιανικό και το χονδρικό εμπόριο, οι επαγγελματικές υπηρεσίες, οι υπηρεσίες ακινήτων, οι μεταφορές κ.α. δέχονται σοβαρό πλήγμα. Επίσης τα μέτρα που έχουν ανακοινωθεί μέχρι τώρα είναι ελλιπή ώστε να προστατέψουν ουσιαστικά τους εργαζόμενους και τους ανέργους. Κυρίως στοχεύουν στο να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις και το κεφάλαιο να ανταπεξέλθουν της ύφεσης με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.

Το ερώτημα που μπαίνει λοιπόν για το λαϊκό κίνημα είναι πως μπορεί να αναπτύξει μοντέλα και μορφές δράσης και αλληλεγγύης μέσα σε μια τέτοια αντικειμενικά δύσκολη και περιοριστική κατάσταση. Να προσπαθήσει να ασκήσει πολιτική πίεση στην κυβέρνηση και στο κεφάλαιο ώστε να αποσπάσει παροχές για την ανακούφιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Π.χ. νέα επιδόματα στο ύψος των μισθών που λάμβανε ο εργαζόμενος, ανάκληση της ΠΝΠ για την μερική απασχόληση, δωρεάν μέτρα υγιεινής στους ανοιχτούς χώρους δουλειάς, επίταξη των ιδιωτικών δομών στην υγεία κ,α.. 

Ήδη η κυβέρνηση μπροστά στην κατακραυγή έκανε ένα βήμα πίσω βγάζοντας διορθωτική εγκύκλιο που ορίζει ότι την μερική απασχόληση για έως το 50% του προσωπικού τους μπορούν να αξιοποιήσουν μόνο οι εταιρείες που εντάσονται στους ΚΑΔ του υπουργείου οικονομικών και για έως τρεις μήνες. Την ίδια στιγμή στοιχεία του Εργάνη λένε ότι 250.000 περίπου επιχειρήσεις έχουν κάνει, μέχρι τώρα, αναστολή της σύμβασης εργασίας για τους εργαζομένους τους. Ένας μεγάλος αριθμός μισθωτών και ελεύθερων επαγγελματιών λοιπόν θα βρεθεί χωρίς εισοδήματα ή με περιορισμένα εισοδήματα για τους επόμενους μήνες. Η κυβέρνηση πρέπει λοιπόν να πάρει ουσιαστικά μέτρα για την αναπλήρωση των εισοδημάτων τους πέρα από τα 800 ευρώ τα οποία έχει υποσχεθεί για ένα μήνα. Σε άλλες χώρες της Ευρώπης οι κυβερνήσεις επιδοτούν πλήρως από το 70% μέχρι το 100% του μισθού.

Ζητούμενο είναι βέβαια το πως θα μπορούσαν να εκδηλωθούν τέτοιες μορφές πολιτικής πίεσης δεδομένης της απαγόρευσης κυκλοφορίας. Υπάρχει το μέσο της απεργίας όμως είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά σε μια περίοδο που το 40% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα μπαίνει σε καθεστώς επισφάλειας ή χάνει την δουλειά του. Ήδη η κατάσταση στο οργανωμένο εργατικό κίνημα είναι άσχημη μετά την εποχή των μνημονίων αλλά και λόγω της πολυδιάσπασης, της γραφειοκρατικοποίησης, της κυριαρχίας του εργοδοτικού συνδικαλισμού, της αποσυσπείρωσης. Κάποιες δράσεις έχουν αναπτυχθεί από συλλόγους εστιακών φοιτητών που τους διώχνουν από τις εστίες. Από σωματεία και παρατάξεις υγειονομικών για την κατάσταση στα νοσοκομεία ή και άλλων χώρων με αφορμή απολύσεις και τα νέα μέτρα της κυβέρνησης.

Υπάρχουν φυσικά οι διαδικτυακές πρωτοβουλίες. Σελίδες έχουν φτιαχτεί σε facebook και twitter αλλά και κάποιες ιστοσελίδες. Είναι βέβαια ενδεικτικό του σεχταρισμού και της πολυδιάσπασης που υπάρχει ότι η κάθε κινηματική προτοβουλία/κόμμα της αντικαπιταλιστικής/κομμουνιστικής αριστεράς έχει φτιάξει το δικό της ιδεολογικά καθαρό hashtag στο twitter και μάλιστα κατά περιπτώσεις ασκεί και πολιτική κριτική σε άλλα hashtag.

Τους λεκτικούς βερμπαλισμούς, τις υπεραριστερές ρητορείες, τα ιδεολογικά υπερκαθαρά πλαίσια και τις ακτιβιστικές συμβολικές δράσεις τα έχουμε φάει με το κουτάλι τα τελευταία 20 χρόνια και επιπλέον. Αυτό που συνήθως δεν βλέπουμε είναι συγκεκριμένες ουσιαστικές κοινωνικές και πολιτικές προτάσεις που να προσπαθούν να μετουσιωθούν σε πλατιές δράσεις χωρίς παρωπίδες. Σε μια κατάσταση σαν την τωρινή οτιδήποτε πρωτότυπο ίσως να μπορούσε να βοηθήσει. Ο λαός στις μεγάλες πόλεις να συντονιστεί να βγαίνει στα μπαλκόνια συγκεκριμένες ώρες τα απογεύματα και να προσπαθούν να γίνονται αλληλεπιδράσεις. Να κρεμάσουν κόκκινες σημαίες στα μπαλκόνια σε ένδειξη διαμαρτυρίας και αυτό να επεκταθεί μέσω social media. Να απλωθούν οι διαδικτυακές ομιλίες με αλληλεπίδραση του κοινού. Να φτιαχτεί διαδικτυακό forum πολιτών. Οποιαδήποτε πρωτοβουλία παίρνει ένας χώρος ή μια ομάδα πολιτών να ενισχύεται και να απλώνει.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες απότομης πτώσης του βιοτικού επιπέδου και υποχρεωτικής απομόνωσης του πληθυσμού μεγάλη σημασία έχουν οι δράσεις αλληλεγγύης και συλλογικής οργάνωσης που θα αναπτυχθούν. Στις πολυκατοικίες οι ένοικοι πρέπει να ξέρουν αν έχουν γείτονες χωρίς εισοδήματα ή που δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα και μετά ανά συνοικία. Όσοι δεν έχουν χάσει την δουλειά και τα εισοδήματά τους να συνεισφέρουν σε αυτούς δυσκολεύονται με χρήματα και τρόφιμα. Σε αυτό μπορούν να βοηθήσουν οι λαικές επιτροπές, οι πρωτοβουλίες πολιτών, οι εργατικές λέσχες που υπάρχουν κατά τόπους. Να δημιουργηθούν διαδικτυακές πρωτοβουλίες που σκοπό θα έχουν να ενημερώνουν και να ψυχαγωγούν τον πληθυσμό και αυτές να απλώσουν. Δεν είναι τυχαίο ότι σε περιοχές με απαγόρευση κυκλοφορίας έχει παρατηρηθεί ότι έχουν αυξηθεί τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας.

Γενικότερα το εργατικό λαϊκό κίνημα στην εποχή μας έχει πολύ χαμηλό επίπεδο δράσεων αλληλεγγύης και αυτό φαίνεται για άλλη μια φορά. Ακόμα και στην περίπτωση των παρατάξεων που πρόσκεινται στην κομμουνιστική/αντικαπιταλιστική αριστερά οι κάποιες πρωτοβουλίες που λαμβάνονται αφορούν συχνά λίγα άτομα που βρίσκονται στον πολιτικό τους περίγυρο ή έχουν καμπανιακό χαρακτήρα. Δύο παραδείγματα δομών αλληλεγγύης που είχαν αναπτυχθεί στην Ελλάδα από το ΚΚΕ στον μεσοπόλεμο με σημαντική προσφορά ήταν η “Εργατική βοήθεια” και “Κοινωνική αλληλεγγύη”. Σε αυτές θα αναφερθούμε σε κάποιο άλλο άρθρο.

ergatiki_antipoliteusi

H Εργατική Αντιπολίτευση δρα, αγωνίζεται, μαθαίνει και ελπίζει στους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

4 × 4 =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.